A Week in My Life (English blog)

http://www.perumission.org/a-week-in-the-life

Often I start the week without knowing what I exactly will be doing that week. Every week is different working as a missionary here in Trujillo. At the last moment meetings are scheduled or cancelled and more activities are always coming up. Today I want to take you on a journey through a random week of my life to give you some insights into what I am doing here.

Sunday

Sunday morning I usually attend the Cristo Rey downtown church and play in the music group. However, today Maresa and I decided to visit the church in Manuel Arévalo because a friend of ours, Bob Relyea (missionary from Australia), is preaching there and we want to greet him and hear his sermon. We always enjoy visiting this church to meet our friends and brothers and sisters in Christ.

Every Sunday evening we meet in our cell group. We recently changed our meeting place to be closer to our cell group members. Therefore today we meet for the first time in our house. We spend a good time in studying the Bible and praying for each other’s needs. Please pray that we can reach out more to our new neighborhood.

Monday

Today I am working on preparing a sermon to preach Tuesday evening in a church. Every Monday afternoon I meet with Ps. Allen Smith, Emanuel and Esdras to study together materials about leadership development. This is part of the apprenticeship program in which I am participating. This time we all have read a chapter of a book about leadership and share our thoughts and discuss some questions to understand it and apply it to our ministries.

Tuesday

Tuesday morning I have to wake up early to meet with the other pastors for our weekly prayer meeting. We spend time studying a passage of Galatians before we all share our prayer points together and pray for each other. This meeting helps us to know what is going on in the other churches so that we can help each other and pray for the specific needs. This morning we also have our monthly team meeting with Peru Mission in which we talk about all the things which are going on in our ministries and in the organization. Today we spend more time in sharing about our ministries so that we all know what each one of us is doing and how we can help each other.

In the evening we are going to a small town on the countryside, called Carmelo. I have been invited to preach in a small church which was planted by my father-in-law. Emanuel, Esdras and Ps. Allen, who are all participating in the apprenticeship program, are going with us to lead the worship and service. We had a wonderful time of worship and sharing God´s word. After the service they invited us for a dinner, which is the usual way in Peru to give thanks for a visit.

Wednesday

Because of my background as a civil engineer I am also involved in the construction projects at Peru Mission. Therefore this Wednesday morning I have to go to the Manuel Arévalo neighborhood to meet about the plan to build a school beside the church. The plans are almost ready and now we are mainly waiting for the short-term teams to come to help us build the school. This morning we are planning with the builder the work for the short-term teams. Next week we will meet again with the education committee of the church to continue to plan for this project. We have to talk about plans, budgets, materials, teachers and many other things. It is great to do this together with the local people from the church. Because of their involvement at the early stage of this project I believe it has a bigger change to be self-sustainable in the future. The church will be the owner of this project and because of their involvement in it from the early stage they will experience it as their own project, instead of a project done by Peru Mission for them.

Thursday

Every Thursday in the morning we meet with Ps. Scott, Emanuel and Esdras to study theology together. We watch a video with a class and after that Ps. Scott explains more details about the subject and we have a time to discuss the topic. At the moment we are studying the Apostles' Creed, and this week the topic is Jesus. We learn about the importance of His incarnation and His sacrifice. This is part of the apprenticeship program in which theological education has an important place to prepare us for pastoral work and also teaching/preaching in the future.

In the evening we met with the ´event team´ from the church to plan activities for the church in this month. This time we organize the breakfast we have planned for next Sunday. We decided that every cell group will contribute with bringing sandwiches and drinks. We also start planning a day away for the church next month. It will be great to go away for a day to the countryside to have a time of fellowship together to unite the church more.

Friday

At the moment we, as part of the apprenticeship program, are also busy reading the whole Bible in a few months to get an overall picture of the Bible and the big themes in the different Bible books. I thought I knew the Bible well, but by reading it complete and fast I am learning many new things about God. Every time it surprises me more to see how God works through the whole Old Testament with His nation Israel! Every Friday morning we discuss our biblical readings with Emanuel and Esdras, with Ps. Scott leading and teaching us the different themes in the Bible. Today we talk about David as king as written down in 1 and 2 Samuel.

In the afternoon I spend some time with the kids from the orphanage ´Hogar de esperanza´. Maresa is working there and I am also involved as volunteer with different projects. This afternoon we all meet in Norky's, a chicken restaurant, to celebrate Mother's Day with all the mothers who work in the orphanage.

In the evening we play football together with the boys of the church. We do this every week on Friday or Saturday evening. I love playing football and we use this opportunity to invite friends to play with us and to make new friends to invite to the church in the future.

Saturday

On Saturday morning I went to the house of Emanuel to prepare the worship for the Sunday morning service, since a few weeks I am playing the bass guitar in the church instead of the piano I played before. We practice some of the songs for the Sunday service and enjoy making music together.

As you may have noticed, life and work as a missionary in Peru is not boring! My work is very diverse and I enjoy it a lot. I thank God that I have the opportunity to serve Him here in Trujillo in different ways!

April update

Na de warme zomer hier in Peru heeft hier nu heel snel de winter zijn intrede gedaan. De Peruaanse winter dan, want de 16 graden hier is niets vergeleken bij de winter in Nederland. Het grote verschil hier is dat de zon minder schijnt en het dus wat kouder is en af en toe regent. Waar ik dacht geen regen meer te zien ben ik daarin verrast de laatste maanden, regelmatig hoorden we `s nachts de regen op ons dak tikken. Verandering van klimaat zeggen ze hier allemaal. En de regen op zich stelt niet zoveel voor, maar het probleem is meer dat hier niets en niemand voorbereid is op een beetje regen. Overal op straat blijft het water staan en de ook veel wegen gaan er kapot van. Daarnaast hebben wij af en toe het ongemak dat het dak van ons apartement lek blijkt te zijn en er af en toe wat water tussen het beton door druppelt. Dit hopen we snel op te kunnen lossen.

De afgelopen maand hebben we de verjaardag van de kerk mogen vieren. Elk jaar met pasen wordt dat gevierd. De kerk bestond dit jaar 3 jaar en dat werd gevierd met een maaltijd na de dienst en een taart. We zijn blij dat de kerk nu al 3 jaar bestaat en beetje bij beetje ook groeit. Groei in ledenaantal, maar ook in organisatie en kennis. Meer en meer mensen uit de kerk zijn betrokken bij het werk van de kerk. Ook hebben we nu een jongen die de muziek organiseert elke zondag in de kerk. Hij speelt piano, dus ik heb mijn plaats aan hem afgestaan maar speel daarvoor nu in de plaats de gitaar en de basgitaar tijdens de diensten. Positief nieuws dus vanuit de kerk omdat het ook op financieel gebied goed lijkt te gaan en de kerk meer en meer zelf voor alle kosten kan zorgen, wat erg belangrijk is in het proces van zelfstandigheid. Momenteel zijn we nog steeds zoekende naar een gebouw wat we als kerk kunnen gaan huren en de hele week kunnen gebruiken. Op dit moment huren we een zaal puur voor de zondagmorgen, wat het houden van bijeenkomsten doordeweeks erg lastig maakt omdat we geen ruimte beschikbaar hebben. We hopen en bidden snel een lokaal te kunnen vinden zodat we ook doordeweeks meer activiteiten kunnen organiseren om zo als kerk te groeien.

Verjaardag van de kerk

De taart tijdens de maaltijd na de kerkdienst.

De eerste week van mei hebben we een aantal conferenties gepland op twee universiteiten met thema´s over creationisme, de leeftijd van de aarde en het bestaan van dinosaurussen. Op deze conferenties zal een Australische zendeling die in Chiclayo woont spreken over deze thema´s. We hopen en bidden dat er veel studenten op deze conferenties afkomen zodat we de gelegenheid krijgen met hen het evangelie te delen en ze deel uit kunnen gaan maken van onze bijbelstudiegroepen op de universiteiten.

Verjaardag van Maresa (6 april j.l.)

Maresa werkt nog steeds in het kindertehuis. Er zijn wat veranderingen gaande, onder andere een nieuwe directeur die een reorganisatie aan het doorvoeren is. We hopen dat deze reorganisatie snel klaar is zodat de kinderen een beter tehuis hebben met goed personeel dat voor hen kan zorgen. Afgelopen zaterdag hebben we met de kinderen van het kindertehuis, samen met drie andere tehuizen, de dag van het Peruaanse kind gevierd met een aantal spellen onderling. Hieronder daarvan wat foto´s.

Alle kinderen van het kindertehuis met het personeel.

Spellen voor de kinderen.

We proberen ook regelmatig kinderen van het kindertehuis mee te nemen voor activiteiten. In de laatste blog heb ik geschreven over de verjaardag van Jessica die we samen gevierd hebben. Afgelopen weekend hebben we Janpier en Fernando meegenomen naar het voetbalstadion. Zij houden beiden van voetbal en zaterdag kwam Alianza Lima, een van de grootste en bekendste clubs van Peru, op bezoek om tegen het lokale team te spelen. We hadden een leuke middag in ons apartement en een goede wedstrijd ´s avonds die gewonnen werd door het team van Trujillo! (1-0).

Met Fernando, Janpier en Maresa in het voetbalstadion

Verjaardag Jessica

Afgelopen weekend hadden we bezoek in ons huis, 9 meiden uit het kindertehuis waar Maresa werkt waren een dagje bij ons, onder andere om de verjaardag van Jessica te vieren. Jessica is het jongste meisje van het kindertehuis en was 3 jaar geworden, en dat konden we natuurlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan. Dus ´s morgens werden alle meiden, varierend van 3 tot 16 jaar, met de bus bij ons gebracht en gingen ze eerst met ons mee naar de kerk. Daarna gingen we naar ons apartement toe om met elkaar te eten en de verjaardag van Jessica te vieren met elkaar.

Groepsfoto

De jarige Jessica!

Het is belangrijk dat de kinderen af en toe uit het kindertehuis zijn zodat ze zien en leren hoe het leven in de stad is, want op een bepaald moment in hun leven zullen zij zelfstandig moeten zijn en dit helpt hen zich daarop voor te bereiden. Maresa en ik proberen elke maand wat te organiseren voor de kinderen, de ene keer mogen de meiden komen en de andere keer de jongens. Volgende week wil ik bijvoorbeeld twee jongens meenemen om met ons te komen voetballen, wat we elke zaterdagavond met de kerk doen.

De kinderen die in het kindertehuis wonen hebben elk weer hun eigen achtergrond en verhaal, en ook toekomst. Sommigen zijn écht wees, die hebben geen ouders meer. Anderen zijn tot wees verklaard omdat hun ouders niet voor hen kan zorgen. Weer anderen zitten in het proces om tot wees te worden verklaard, dat is een juridische zaak waar de rechter over beslist. Voor zover ik het goed begrepen heb kan een kind als wees verklaard worden als de familie een jaar lang niet naar ze omgekeken hebben in het kindertehuis, dus niet bezocht of iets van zich laten horen. Het trieste wat af en toe gebeurt is dat een kind bijna tot wees verklaard kan worden, maar dat vlak voor de uiteindelijke termijn de familie alsnog opduikt en het proces weer een jaar uitgesteld moet worden. Maar, vraag je je nu misschien af, waarom is het nou zo belangrijk dat de kinderen tot wees verklaard worden? Het antwoord daarop is dat het beste voor veel van deze kinderen is dat zij geadopteerd worden en dan in een normale familie kunnen opgroeien, maar alleen wezen kunnen geadopteerd worden. Daarom is het dus zo belangrijk dat ze tot wees verklaard worden zodat ze geadopteerd kunnen worden. Er zijn nu bijvoorbeeld twee zusjes in het kindertehuis die een familie uit Amerika graag wil adopteren, maar momenteel zijn zij nog niet door de rechter tot wees verklaard, dus ze moeten daar nog op wachten. Met deze zaken is Maresa veel bezig, vanwege haar juridische achtergrond met haar studie rechten kan ze de kinderen helpen met alle documenten in orde maken en de rechtbank te bezoeken tijdens de processen.
Als laatste is er nog een groep kinderen die voor een tijd in het kindertehuis wonen omdat ze niet thuis kunnen wonen. Bijvoorbeeld doordat de ouders niet goed voor hen kunnen zorgen vanwege financiële problemen. Deze kinderen zullen in de toekomst, als het mogelijk is, weer terug gaan naar hun familie.

Maar weer terug naar hetgene waar ik in deze blog over wilde schrijven: de verjaardag van Jessica. Hier in Peru is het gebruikelijk dat er tijdens een verjaardag een hele ceremonie gedaan wordt. Dat begint met gezamelijk te eten, zonder eten is er geen feest hier. Daarna mag de jarige, Jessica, aan de grote tafel gaan zitten die vol staat met snoepgoed en andere lekkere dingen. Dan is het moment aangebroken dat iedereen wat tot de jarige mag zeggen, een goede herinnering, bemoediging en felicitatie. Nadat iedereen wat tegen Jessica had gezegd gingen we met z´n allen bidden om een zegen te vragen over het nieuwe levensjaar van Jessica. Zoals op elke verjaardag was er ook een taart, deze werd nu binnengebracht met kaarsen erop die Jessica uit moest blazen. Maar dat was wel lastig voor haar en ze had er niet zoveel zin in, ze houdt er niet zo van om veel aandacht te hebben, dus Maresa moest haar even helpen. Uiteraard moest de taart ook nog even aangesneden worden door Jessica, wat ze nog net deed voordat ze in huilen uitbarstte, want ze vond dat ze lang genoeg in de schijnwerpers had gestaan. Gelukkig voor haar was het nu afgelopen en konden alle andere kinderen genieten van het snoepgoed en werd de taart verdeeld over iedereen. Normaal gesproken is de taart het laatste wat uitgedeeld wordt op een verjaardag, een soort signaal dat het feest over is en dat er van je verwacht wordt om te vertrekken. Maar in ons geval bleven de meiden nog een uurtje langer een film kijken voordat ze weer terug gingen naar het kindertehuis, want ze hadden maar toestemming om een dagje weg te gaan. We hadden een erg gezellige dag met de kinderen waar we van genoten hebben en hopen ze de volgende maand misschien weer op bezoek te hebben.

Bruiloft

Beste mensen,

Na twee maanden zonder nieuws op deze blog ben ik nu weer terug! De afgelopen maanden zijn erg druk geweest met als hoogtepunt onze bruiloft. Dat was een onvergetelijke dag voor ons waar we met veel plezier op terug kijken. Om dit met jullie allemaal te delen hebben wij een video gemaakt die hier te bekijken is: Video bruiloft

Hieronder een aantal foto´s die een beeld geven van de dag. Binnenkort hoop ik meer te schrijven over mijn leven en werk hier in Peru.

De civiele bruiloft op vrijdag 4 januari

De twee familie´s samen.

Fotosessie ´s morgens in een park in de stad

Aankomst bij de kerk waar ik wordt opgewacht door de heren en dames

Aankomst van Maresa met haar vader bij de kerk

De huwelijksdienst

De kinderen van het kindertehuis zingen een lied voor ons

Omdoen van de ringen

We werden getrouwd door Maresa´s vader

Twee vlammen die samen één vlam worden: als symbool voor het huwelijk

Samen met al onze dames en heren

Aankomst bij de receptie

De receptie

De openingsdans op de receptie, een Peruaanse gewoonte.

Uitbrengen van de toast voor ons huwelijk. V.l.n.r. padrino (oom van Maresa), madrina (tante van Maresa), Maresa, Albert, Pa den Oudsten, ouders Maresa

Maresa werpt haar huwelijksboeket in een groep single-dames om te zien wie de volgende is die gaat trouwen, ook een Peruaans gebruik.

De bruidstaart

Kerstfeest

"Want een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven, en de heerschappij rust op Zijn schouder. En men noemt Zijn Naam Wonderlijk, Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst." (Jesaja 9:5)

 

Vanuit Peru wil ik jullie allemaal gezegende kerstdagen toewensen en een goede jaarwisseling. Deze dagen mogen we de geboorde van onze Here Jezus vieren, die naar de aarde kwam, zich vernederde om voor onze zonden te sterven aan het kruis. Hoe geweldig nieuws is dat! Daar draait het om tijdens de kerstdagen, dat Jesus geboren werd. Daarnaast is kerstfeest ook een feest van gezelligheid, lekker eten, samen zijn met familie en vrienden en lichtjes en kerstbomen. Dat zien we hier in Peru ook heel duidelijk, overal zijn de kerstbomen weer opgetuigd en de mensen kopen hun kado´s voor onder de kerstbomen en de kalkoenen worden gekocht. Maar ik zie hier gelukkig meer dan alleen dat, ik zie mensen hun liefde delen door middel van onder andere de chocolatadas met kado´s voor de kinderen. Kerst wordt hier namelijk ook gebruikt om iets te delen met de mensen die het minder goed hebben, en dat zijn er hier in de stad heel veel. Daarom worden er activiteiten georganiseerd door kerken waarbij chocolademelk met paneton (soort brood) uitgedeeld wordt en kadootjes voor de kinderen.

 

Kerstactiviteit geoganiseerd door Maresa´s familie

 

Gisteravond was ik aanwezig bij een grote activiteit georganiseerd door de familie van Maresa die buiten de stad op het platteland wonen. Ruim 400 mensen uit de omliggende woningen kwamen daar samen om kerst te vieren. Er waren toneelstukjes, samenzang en Maresa´s vader gaf een korte overdenking over de geboorte van Jezus. Daarna was er voor alle kinderen een kadootje en iets te eten en te drinken voor de overige mensen, een hele mooie avond waarin Jezus centraal mocht staan en veel mensen over Zijn geboorte mochten horen. Vanavond hebben wij onze kerstdienst in de kerk, het gebouw dat we huren is morgen niet beschikbaar dus we vieren vandaag alvast kerst.

 

Maresa vader preekt tijdens de kerstactiviteit

Deze dagen ben ik verder heel erg druk met de voorbereidingen voor onze bruiloft, er is namelijk nog veel te doen in erg korte tijd. Ook hebben we sinds afgelopen week een appartement dat we nu aan het schoonmaken en inrichten zijn zodat ik er vanaf einde van deze week in kan gaan wonen. Verder komt mijn familie donderdag naar Peru toe, daarvoor gaan Maresa en ik naar Lima toe om hen op te wachten. We zien erg uit om hen hier te hebben en tijd met hen door te brengen en hen wat te laten zien van het werk hier in Trujillo.

Al met al een erg drukke tijd dus, vandaar dat het mij ook niet gelukt is om wat te schrijven op mijn blog de afgelopen maand. Na mijn bruiloft en onze vakantie daarna zal ik eind januari de draad weer oppakken en weer schrijven over mijn werk hier in Peru.

 

Feliz navidad y prospero año nuevo!

Bezoek gevangenis

Twee weken geleden heb ik samen met Maresa en een groep christenen de gevangenis bezocht, dit was een unieke ervaring waar ik graag wat over wil delen met jullie.

Maresa was in contact gekomen met een vrouw die met een groep vanuit een kerk bijeenkomsten organiseren in de gevangenis. Vanwege Maresa's beroep als advocaat en haar studie rechten was zij uiteraard erg geïnteresseerd om te zien wat de kerk in de gevangenis doet. Toen we een ontmoeting met die vrouw hadden vertelde Maresa dat ik hier als zendeling werk, waarna zij mij gelijk vroeg of ik dan als ik toch naar de gevangenis kwam misschien niet ook gelijk een meditatie kon geven voor de gevangenen. In eerste instantie zag ik dat niet zo zitten, maar aan de andere kant was dit ook een unieke mogelijkheid om wat te delen met deze gevangenen, dus uiteindelijk heb ik erin toegestemd om een meditatie voor te bereiden voor de bijeenkomst in de gevangenis.

Onderweg in de gevangenis

Een paar dagen later gingen we dan daadwerkelijk naar de gevangenis toe. De gevangenis staat helemaal buiten de stad, het kostte ons een uur om er te komen en toen we aankwamen wachtte er een groep van twintig christenen uit verschillende kerken op ons om samen tegelijk de gevangenis in te gaan. We mochten haast niets meenemen en werden helemaal gecontroleerd, gelukkig konden we wel een camera meenemen om foto's te maken. Toen gingen we echt de gevangenis in, ik was best nerveus want was nog nooit in een gevangenis geweest en de gevangenis in Peru staat niet bekend om zijn gezelligheid. Eenmaal in de gevangenis moesten we een heel eind lopen naar het deel waar de bijeenkomst was, en tot mijn verbazing was dat midden in de plaats waar de gevangenen wonen. En er waren vrijwel geen bewakers aanwezig, alleen wij en de gevangenen, best wel een eng idee. Het deel waar de kerk wekelijks haar bijeenkomsten organiseert (sinds 8 jaar) is bij de gevangen die veroordeeld zijn voor geweld of misbruik. Waar ik dacht dat deze gevangen eng en gevaarlijk waren voor ons werd ik blij verrast door hun hartelijkheid en ik voelde me totaal niet onveilig daar.

De gevangen aan het werk in de binnenplaats

De bijeenkomst was in een open deel van de gevangenis waar een groep van 30 gevangenen op ons hadden gewacht, en waar daarnaast nog ruim 50 gevangen rondhingen, kleding aan het wassen waren of zaten te kaarten. Erg bemoedigend was om te zien hoe enthousiast sommige van deze gevangen waren tijdens de bijeenkomst, er is een groep van zeker 20 gevangenen die christenen zijn! Tijdens de bijeenkomst zongen we christelijke liederen en ga ik een meditatie over de geschiedenis van David en Batsheba en Psalm 51 waar David om vergeving bid. Dit leek mij een een goede geschiedenis over het vragen van vergeving over onze zonden om te delen met deze gevangenen, die in de gevangenis zitten omdat ze een zonde gedaan hebben die bestraft is. Maar gelukkig is er ook voor hen vergeving bij God, als er zelfs voor David, die echtbreuk pleegt en een man laat doden, vergeving is!

Geven van een meditatie voor de gevangenen

Hierna hebben we voor de verschillende gevangen gebeden, zij hebben deze gebeden hard nodig want het is een hard leven in de gevangenis. De mensen uit de kerk hadden eten en andere dingen meegenomen om uit te delen met de gevangenen en daarna was het tijd voor ons om weer te vertrekken, want we hadden alleen toestemming om een uur in de gevangenis te zijn. We moesten echter nog even wachten want sommige gevangen of bewakers hadden de deur van de binnenplaats op slot gedaan zodat we niet weg konden, volgens mij wilden zij geld van ons hebben voordat zij de deur open wilden doen om ons te laten vertrekken. Uiteindelijk deden ze de deur open en konden we vertrekken vanuit de gevangenis met een unieke ervaring rijker. Toen we terugliepen naar de uitgang kwamen we de directeur van de gevangenis tegen, die Maresa tot haar verrassing blijkt te kennen van haar studie, wat ons weer extra mogelijkheden geeft om in de toekomst vaker dingen te doen in de gevangenis.

Maresa deelt toiletpapier uit aan de gevangenen

October update

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste blog geschreven heb, daarna ben ik daar niet meer aan toegekomen, wat dus aangeeft dat ik genoeg te doen heb momenteel hier in Peru. Deze keer schrijf ik een korte update over het werk waar ik momenteel bij betrokken ben.

Zoals ik al eerder geschreven heb ben ik betrokken bij het werk onder de studenten. Hier raak ik steeds meer bij betrokken, ik leer meer studenten kennen en de groepen worden elke week groter. Deze week hoop ik samen met pastor Oscar een plan te schrijven wat ons doel is voor 2013 en hoe we dat willen bereiken. Het is belangrijk om daar goed over na te denken en dat uit te werken in een plan zodat voor iedereen die erbij betrokken is duidelijk is wat ons doel is en hoe we werken. Vanaf nu zullen we, naast de studiegroepen, ons ook meer gaan richten op evangelisatie onder de studenten zodat de groepen sneller zullen groeien en we ook maar jongeren binnen onze kerk krijgen, we zijn met name op zoek naar jongens die leiders kunnen worden binnen de kerk en binnen de studiegroepen op de universiteiten.

Sinds afgelopen weekend ben ik ook (tijdelijk) leider van de celgroep die elke zondagavond bijeenkomt bij Maresa thuis. Oorspronkelijk was het idee dat ik vanaf januari 2013 mijn eigen celgroep zou gaan vormen en tot die tijd onderdeel uit zo maken van een andere celgroep om te zien hoe zij werken. Binnen een celgroep is altijd een 'Paulus', hij is de leider van de celgroep. Daarnaast zijn er, afhankelijk van hoeveel mannen er zijn binnen de celgroep, een 'Timotheus' en een 'Titus', zij zijn de assistenten van Paulus en worden opgeleid tot toekomstige leiders van celgroepen. Ik was de Titus van de celgroep, maar een paar weken geleden moest de leider voor zijn werk voor drie maanden naar een ander deel van het land, en de assistent-leider (Timotheus) is vorige week naar Amerika vertrokken voor twee maanden, dus nu ben ik tot Januari verantwoordelijk voor deze celgroep. We komen elke zondagavond bij elkaar om bijbelstudie te doen. Daarnaast doen we dingen samen, zoals voetballen, volleyballen of uit eten gaan. Ook proberen we steeds weer nieuwe mensen uit te nodigen voor de celgroep. Meestal zijn we met een groep van rond de 10 personen, soms meer en soms wat minder. Ik had niet verwacht dit zo snel al te kunnen doen en zie het als een unieke mogelijkheid om ervaring op te doen in leiderschap en datgene wat ik gestudeerd heb in praktijk te brengen.

Bijbelstudie in onze celgroep.

Meer en meer raak ik ook betrokken bij de bouwprojecten van Peru Mission. Momenteel wordt er gebouwd aan een klein ziekenhuis. Mijn inbreng is vooral in de technische details en de organisatie van het werk. De plannen voor aankomend jaar zijn om een school te bouwen en een kerk af te bouwen. Hiervoor ga ik samen met de lokale dominees plannen en een budget maken waarvoor we daarna fondsen kunnen gaan zoeken. Dit deel van het werk doe ik met veel plezier omdat ik hiervoor mijn civieltechnische kennis in kan zetten en het ook goed is voor de afwisseling van het werk.

Defilé om het begin van de lente in Trujillo te vieren.

Daarnaast ben ik ook nog regelmatig actief in het kindertehuis waar Maresa werkt. Daar speel ik met de kinderen of help ik mee met activiteiten. Een paar weken geleden gingen we bijvoorbeeld sandboarden, wat vergelijkbaar is met snowboarden maar dan in het zand. Het kindertehuis bevindt zich namelijk buiten de stad midden in zandduinen waar je heerlijk af kunt boarden.

De laatste keer in mijn blog schreef ik over armoede en criminaliteit hier in Peru, soms kan ik dan van een afstand zien of erover horen, maar soms wordt je ook keihard ermee in aanraking gebracht. Dat gebeurde gisteren toen ik hoorde dat het kindertehuis waar Maresa werkt 's avonds laat was overvallen door tien gewapende mannen die de waakhond vergiftigden en daarna al het geld van het kindertehuis en alle laptops en andere waardevolle dingen van de vrijwilligers meenamen. Ik kan niet begrijpen waarom mensen een kindertehuis waar kinderen worden opgevangen overvallen en daarmee zorgen dat er momenteel geen geld meer is voor eten voor de kinderen, iedereen die aanwezig was een traumatische ervaring heeft opgedaan en dat het kindertehuis nu serieus aan het nadenken is om te gaan sluiten omdat de veiligheid niet meer gewaarborgd kan worden. Erg triest allemaal, het enige positieve is dat er niemand gewond is geraakt en dat de mannen het alleen op de spullen voorzien hadden en geen andere bedoelingen hadden. Als jullie dit lezen wil ik jullie gebed vragen voor de veiligheid van de kinderen en personeel van het kindertehuis en ook voor wijsheid in het nemen van beslissingen over de toekomst van het kindertehuis.

Met Maresa voor het kindertehuis waar zij werkt.

Het kindertehuis vanaf een afstand, duidelijk is de eenzame locatie te zien die gevaren met zich meebrengt.